بسوزی ای سر انگشت من

بسوزی ای سر انگشت من هزاران بار
که گشته ایم ز دستت به روز تیره دچار

هر آنچه بر سرمان رفته از حماقت تو است
نکرده آنچه تو کردی به حقمان، تاتار

چه کردی ای سر انگشت بی کفایت من؟
که مانده ایم به وضعی فجیع و نکبت بار

از انتخاب غلط آنچنانمان کردی
که هست حاصل هر سالمان دریغ از پار

بدین روال چو باشی به کار خود مشغول
دگر نیاز نباشد به داعش و انصار

چه جای دشمن خونین که ما جماعت گول
برآوریم خود از روزگار خویش دمار

بدان که رای غلط مشت بر دهان خودی است
کجاست پوزه ی خصم و دهان استکبار؟

جز انتخاب بد و اشتباه ما چیزی
به روی اینهمه آتش نشان نشد آوار

بدان اگر که نباشی به فکر جبرانش
دوباره لحظه ی آوار می شود تکرار

اگر که صاحب تشخیص نیستی، بنشین
کسی تو را به حقیقت نکرده است اجبار

که گفته است به مردم که پای صندوق رای
به از ندادن رای است، رای نکبت بار

میان اصلح و صالح چه انتخاب کند
کسی که فرق نداند میان موز و خیار

هدف سعادت خلق است از گرفتن رای
نه ازدحام کثیر و فزودن آمار

مباش هموطنم ساده لوح و احساسی
که عاقبت نکنی بر قصور خود اظهار

امان ز لذت پست و مقام و ثروت و جاه
امان ز وعده ی بیجا و حرف مفت و شعار

ز پهلوان قوی پنجه پرسشی دارم
تو را به کرسی شورای پایتخت چه کار؟

بجز بزرگی بازو چه دیده ای در خود؟
ویا به خویش چه دیدی ز سروری آثار؟

که در تصاحب این پست و جایگاه خطیر
هزار مرتبه کردی چو کودکان اصرار

توانگری و لیاقت به زور بازو نیست
وگرنه فربه فراوان و پهلوان بسیار

ببین که در خور هرکس وظیفه ای دادند
یکی به دادن حکم و یکی به بردن بار

دلاوری که به جنگ حریف خود می رفت
گرفته مایه ی سربندوپی کنون از یار

یلی که وزنه ی سنگین به روی سر می برد
کنون به روی هوا برده شهرمان انگار

مقصران پلاسکو جزا نمی بینند؟
چرا کنند رهاشان بدون بند و حصار؟

به جای گوشه ی زندان صفا کنند امروز
به باغ خرم تجری ز تحتها الانهار

تو در وقوع بلا هاج و واج می مانی
شبیه مرد تهی دست رفته در بازار

بیا اریکه ی قدرت رها کن و برگرد
بیا و بیشتر از این مکن خودت را خوار

تو از سیاست و علم و هنر چه می دانی؟
بیا و کار جهان را به حال خود بگذار

تو از فلاکت بیچارگان چه می دانی؟
ندارد آگهی از حالت پیاده، سوار

اگر که دیده ی شورای شهرمان کور است
تو فکر مام وطن باش یا اولوالابصار